“A JOURNEY THROUGH LIFE…”

People are going from here to there, streets are busy, flooded by multi-colored lights not to mention the cold December breeze…everyone is happy and excited for the Yuletide season except me…

It’s so ironic, in the season of sharing & giving, i lost the one guy i that i had learned to love for a lifetime…it’s very painful to let go of somebody who’ve been my many firsts…someone who have shared my dreams… my lost dreams!

Down the memory lane, i can still remember the silly things we do, the arguments that we had, the times that we sat beside each other, holding each others hand without uttering any word..just simply feeling each others heartbeat.

Then, i woke up…and he is gone…

What is more painful is that, it is not us that brings the separation; i felt that he loved me and i’ll forever love him even in eternity but circumstances will forever be the ghost that will haunt us.

Will he ver come back?

I don’t know but even if he doesn’t… he’ll forever be, my one love, in one lifetime!

gusto kong magsulat pero sa dami ng mga salitang nag-uunahan sa utak ko wala akong maisulat, hindi ko alam kung paano ako magsisimula… bahala na, naniniwala naman ako sa tuluyan at malayang daloy ng isipan katugma ng damdamin…

madalas kong marinig, sa tuwing magwawakas ang isang relasyon, mas nasasaktan ang taong iniwan dahil sya ang unti-unting pupulot ng mga pira-pirasong bahagi ng kanyang pagkatao dahil  higit syang nasaktan sa paghihiwalay at sýa ang higit na nagdaramdam sa epekto ng paghihiwalay ngunit… kapag nandoon ka sa sitwasyong yon, mapagtatanto mo na mali sila, hindi dahil sa ikaw ang tumapos ng relasyon ay hindi ka masasaktan o hindi ka iiyak. isang matagal na proseso ang makakapagpapasya sa isang tao na tapusin na ang isang relasyong binuo rin ng kung ilang panahon; mahirap putulin ang isang relasyong pinagbuhusan mo ng panahon dahil sabay kayong humabi ng mga pangarap, sabay na hinarap ang mga problemang pumanday sa tibay ng inyong pagsasama ngunit, dumadating din pala sa puntong kahit gusto mo pang ipagpatuloy ang paglalakbay ng magkasama, isang bahagi ng pagkatao mo ang tumututol na ipagpatuloy pa ito; hindi sapat ang pagmamahal para maipagpatuloy ang paglalakbay ng magkasama; na higit pagsandal sa mga balikat nýa kailangan mo ng  katiyakan na  kahit anong mangyari magkasama nyo haharapin ang mga pagsubok…na higit sa paghawak nya sa mga kamay mo, mas importante na magkatagpo ang inyong mga puso… na higit sa pagtayo ng palasyo sa alapaap  mas kailangan na maunawaan nyo ang bawat isa.

ngunit paano kung  ang pag-ibig na nagsisilbing moog na kanlungan ng inyong relasyon ay unti-unting gumuguho  na, na dahil sa pinasama-samang mga elemento ay tuluyan na itong bumagsak.

ang sabi nila, ang pag-ibig daw ay katulad ng damong ligaw, kusang nabubuhay sa iba’t ibang lugar; sa batuhan man o sa kaparangan, natatagalan ang ano mang uri ng panahon… ganito ang pag-ibig na tunay at wagas…